صنعت مد و پوشاک به عنوان یکی از بزرگترین مصرف کنندگان منابع طبیعی و تولیدکنندگان پسماند در جهان، با چالش های جدی زیست محیطی مواجه است. فرایند توسعه محصول در این صنعت به طور سنتی با تولید نمونه های فیزیکی متعدد همراه است که حجم عظیمی از ضایعات پارچه، انرژی و زمان را به خود اختصاص می دهد. پژوهش حاضر به بررسی نقش فناوری های مدل سازی سه بعدی و شبیه سازی دیجیتال در کاهش ضایعات در فرایند توسعه محصول پوشاک می پردازد. این مطالعه با استفاده از روش مرور نظام مند و تحلیل داده های تجربی حاصل از پیاده سازی این فناوری ها در شرکت های پیشرو، نشان می دهد که استفاده از نمونه سازی مجازی می تواند تعداد نمونه های فیزیکی را بین ۷۰ تا ۹۰ درصد کاهش دهد و اثرات زیست محیطی را تا ۹۵ درصد بهبود بخشد. یافته ها حاکی از آن است که مدل سازی سه بعدی نه تنها از طریق حذف نمونه های فیزیکی به کاهش ضایعات کمک می کند، بلکه با بهبود دقت در مراحل اولیه طراحی و افزایش سرعت فرایند توسعه، زمینه ساز تولید پایدارتر و پاسخگویی سریع تر به بازار می شود. همچنین، چالش های پیاده سازی این فناوری از جمله نیاز به زیرساخت های دیجیتال، آموزش نیروی انسانی و استانداردسازی داده های مواد بررسی شده است. این پژوهش با ارائه چارچوبی عملیاتی برای استقرار سیستم های طراحی دیجیتال در صنعت پوشاک، مسیری مشخص برای گذار از توسعه سنتی محصول به توسعه دیجیتال مبتنی بر دوقلوی دیجیتال ارائه می دهد.

مدل سازی سه بعدی شبیه سازی دیجیتال توسعه محصول پوشاک کاهش ضایعات