SCOSC حسین ترحمی اردکانی Research Letters on Management in Organizations مجله بین‌المللی هنر، ادبیات، زبان‌شناسی و گردشگری 1 2 (زمستان) 2026 08 02 Semiotic Analysis of Abbas Kiarostami's Films Focusing on the Concepts of Time and Space in Poetic Cinema: A Case Study in Modern Iranian Cinema تحلیل نشانه شناختی فیلم های عباس کیارستمی با تمرکز بر مفاهیم زمان و مکان در سینمای شاعرانه: مطالعه موردی در سینمای مدرن ایران 18 24 FA Fatemeh Sadat Hosseini Art Department, Shiraz National Vocational University, Iran فاطمه سادات حسینی گروه هنر، دانشگاه ملی مهارت شیراز، ایران Leila Sedghamiz Engineering Department, Islamic Azad University, Marvdasht Branch, Iran لیلا صدق آمیز فنی مهندسی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت،ایران 2026 08 02 Abbas Kiarostami's cinema, as one of the most prominent movements in modern cinema in the world, has always been involved with fundamental questions about existence, time, and space. This research, with a semiotic approach and relying on theories of poetic cinema, explores the way time and space are represented in this director's works. The main goal of this study is to explain how time and space are transformed from purely narrative elements into meaning-making signs that overlap with the language of poetry. The research method in this research is descriptive-analytical and uses cinema semiotic techniques. The data were collected through a library review and analysis of Kiarostami’s key works. The findings show that Kiarostami, using techniques such as “real time,” “repetition,” and “contextual space,” removes time from its linearity and gives it a circular and eternal dimension. Also, place in his works is not merely a background, but an active factor in dramaturgy that instills metaphysical meanings by using natural (such as trees, roads, rain) and cultural signs. This article concludes that Kiarostami’s cinema is a kind of “visual poetry” in which the boundaries of reality and imagination are broken through the play with time and space. سینمای عباس کیارستمی به عنوان یکی از برجسته ترین جریان های سینمای مدرن جهان، همواره با پرسش های بنیادین در باب هستی، زمان و مکان درگیر بوده است. این پژوهش با رویکردی نشانه شناختی و با تکیه بر نظریه های سینمای شاعرانه، به واکاوی نحوه بازنمایی زمان و مکان در آثار این کارگردان می پردازد. هدف اصلی این مطالعه، تبیین چگونگی تبدیل زمان و مکان از عناصر صرفاً روایی به نشانه هایی معناساز است که با زبان شعر همپوشانی دارند. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از تکنیک های نشانه شناسی سینما است. داده ها با مرور کتابخانه ای و تحلیل آثار کلیدی کیارستمی گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهد که کیارستمی با استفاده از تکنیک هایی نظیر «زمانِ واقعی»، «تکرار» و «فضای بستر»، زمان را از خطی بودن خارج کرده و به آن بُعدی حلقوی و ابدی می بخشد. همچنین، مکان در آثار او نه صرفاً یک پس زمینه، بلکه عاملی فعال در دراماتورژی است که با استفاده از نشانه های طبیعی (مانند درخت، جاده، باران) و فرهنگی، معانی متافیزیکی را القا می کند. این مقاله نتیجه می گیرد که سینمای کیارستمی نوعی «شعرِ تصویری» است که در آن مرزهای واقعیت و تخیل به واسطه بازی با زمان و مکان در هم می شکنند. https://ijallt.ir/downloadfilepdf/56907